چو  یکتا پیرهن   خوابیدگان    کوی     خاموشان          ز دنیا  بی  خبر  افتادهام  در  جمع  مدهوشان

به خود پیچیدهام در گوشه ای چون شا خه تاکی         سکوت من کنون خوشتر بود یا بانگ می نوشان

به بزم عیش خود  ای  دوستان  دیگر  مخوانیدم             به هر جا خیمه غم میزنم چون خانه بر دوشان

چو گیسوی پریشان هم ندارم     چشم   امیدی            که یکدم سرنهم بردوش این سیمین بنا گوشان

تو ای مست زر و زیور در این محفل چه میرخصی          به جسمت جامه میگرید به سان عاریت پوشان

زجام می به ساقی گفتم اسرار دل خونین                   سپردم اختیار خویش را در دست سر پوشان

کنار خود نمایان یکدم آسایش نمیبینم                          برم حسرت به عزلتگاه از خاطر فراموشان

ز غوغای نیاز و ناز خود خواهان دلم خون شد                 خوشا آرامش خلوتسرای پنبه در گوشان

                                        نه من تن ها ذلیل دست بخت خویشتن بودم

                                        فراوانند  در  گیتی  از   این   طومار   مخدوشان                 

تا به کی باید عزیزان خوار در این اجتماع                         تا به کی اهل فضیلت زار در این اجتماع

نامرادی  چند  پنهان  در   لباس   عافیت                          کار آمد  تا  به  کی بیکار در این اجتماع

رنگ ها هر دم به صدنیرنگ دارند ای دریغ                        تا قیامت  گرمی  بازار  در  این   اجتماع

بسکه عریان  فتنه  گردیده کم  کم  میکند                        مست خواب آلوده را بیدار در این اجتماع

ناصحا  پندم   مده   سازش   ندارد   تا  ابد                        ارزنی  گفتار  با  کردار  در  این   اجتماع

هوشمندی  را   نمیبینم   مگر   در   خلوتی                       سر به زانو روی بر دیوار در  این  اجتماع

عاقبت بین را به جای اشک خون آید ز چشم                     بسکه بیند دیده ی خونبار در این اجتماع

در   لباس   گوهری  سودا  گران  سودا   کنند                     سنگ و گوهر را به یک مقدار دراین اجتماع

بس  که  درد  آلود است  اکنون  هوای   روزگار                    دم کشیدن گشته بس دشوار در این اجتماع

شاید یکی از دلایلی که یک نفر از تو متنفر میشود این باشد که می خواهد دقیقا مثل تو باشد.

جهان بزرگتر از آن است که با کاری که تو انجامش داده ای خراب شود پس با گناه- خود را خراب نکن

زندگی ساختنی است نه گذراندنی.

ای انسان بمان برای ساختن و نساز برای ماندن.

آن که تو را برای انجام کاری دوست می دارد با انجام آن رهایت می کند.

اگر در اولین قدم موفقیت نصیب ما می شد ..... سعی و تلاش و عمل دیگر معنی پیدا نمی کرد.

هیچوقت مغرور نشو ..... برگا وقتی میریزن که فکر میکنن طلا شدن .... آن کس که اعتماد میکند خیانت

می بیند و آنکس که اعتماد نمی کند خود خیانتکار است ... آدما مثل کتابن : از روی بعضیا باید مشق

نوشت  از روی بعضیا باید جریمه نوشت.... بعضیا را باید چند بار خوند تا معنیشونا فهمید ... بعضیا را باید

نخونده دور انداخت.

من آن ابرم که می آیم ز دریا                                         روانم در به در صحرا به صحرا

نشان کشتزار تشنه ای  کو؟                                        که بارانم   که بارانم     سراپا

پرستوی    فراری    از      بهارم                                      یک امشب میهمان این دیارم

چو ماه از پشت خرمن ها بر آید                                      به دیدارم  بیا  چشم  انتظارم

کنار چشمه ای بودیم در خواب                                     تو  با  جامی  ربودی  ماه  از  آب

چو  نوشیدیم  از آن جام  گوارا                                      تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

مرا گفتی که دل دریا کن ای  دوست                              همه  دریا  از  آن  ما  کن  ای  دوست

دلم   دریا   شد   اینک    در   کنارت                               مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

من و تو ساقه ی یک ریشه هستیم                              نهال  نازک  یک   بیشه  هستیم

جدایی مان   چه   بار   آورد ؟ بنگر  !                             شکسته از دم یک تیشه هستیم

تن  بیشه  پر  از  مهتابه  امشب                               پلنگ کوه ها در خوابه امشب

به هر شاخی دلی سامان گرفته                               دل من در برم بی تابه امشب

دو تا آهو  از  این  صحرا  گذشتند                                    چه بی آوا چه بی پروا گذشتند

از این صحرا ی بی حاصل دو آهو                                     کنار  هم  ولی   تنها   گذشتند

                                                                                              * ترانه هایی از سیاوش کسرایی

زندگی زیباست...زشتی های آن تقصیر ماست....در مسیرش هرچه نازیباست آن تدبیر ماست...زندگی

 آب روانیست روان می گذرد آن چه تقدیر من و توست همان می گذرد

همیشه با بدست آوردن اون کسی که دوستش داری نمی تونی صاحبش بشی گاهی وقتا لازمه که

ازش بگذری تا بتونی صاحبش بشی. همه ما با اراده به دنیا می آییم با حیرت زندگی میکنیم و با

حسرت می میریم.این است مفهوم زندگی کردن(البته شاید)پس هرگز به خاطر غمهایت گریه مکن و

 مگذار این زمین پست شنونده آوای غمگین دلت باشد.ولی....ولی افسوس آن زمان که باید دوست

بداریم کوتاهی میکنیم و آن زمان که دوستمان دارند لجبازی می کنیم وبعد برای آن چه که از دست رفته

افسوس می خوریم.

بسا طی در بسیط خاکدان نیست                                    که با قید تعلق سر گران نیست

تو خود جزیی ز کل این بساطی                                       خبر لیکن ز خردت تا کلان نیست

گل یاسی که دارد آن لطافت                                             دلش آگه ز رنج با غبان نیست

مشو دلبسته ی هر زشت و زیبا                                       که بیش و کم به غیر از امتحان نیست

برای آن که ترک سر تواند                                                 چه جای شکوه ای گر سایبان نیست

به نادان جامه ی عزت مپوشان                                          بهایم راخبر از پرنیان نیست

بپرهیز از ثناگویان بپرهیز                                                   که هر شیرین زبانی همزبان نیست

زافسون جهان سیمرغ دانست                                           که جز آتش بگرد آشیان نیست

مرا در محفل شادی مخوانید                                              جوان رویم دلم اما جوان نیست

                                                                                                           معینی کرمانشاهی

از شرف شد کز صدف گوهر جدا افتاده است                      گندم از عزت به کام آسیاب افتاده است

سرخ رو چون مس شو محتاج مسگر می شوی                 زر ز زردی بی نیاز از کیمیا افتاده است

برتری جویی سر تعظیم می ساید به خاک                         سایه از افتادگی بی اعتنا افتاده است

شهوت دنیا پرستی برق عالم سوز شد                             آتش اندر خرمن خلق خدا افتاده است

بی خرد با عیب جویی خود ستایی می کند                       شیخ جاهل با عبا عالم نما افتاده است

طوق قمری رنگ خون اوست گرد گردنش                             بر سر ما هر بلا از آشنا افتاده است

هر چه میگویی همان باش ای اسیر زندگی                          واعظ از منبر به دامان ریا افتاده است

در میان بی هنر ها می کشم رنج هنر                                 گنج در ویرانه افتاد و به جا افتاده است

حاسد از مهر و محبت های ما گستاخ شد                            بره از نرمی به خوان اغنیا افتاده شد

هر چه شب تاریکتر تابنده تر باشد سهیل                             از حسادت بر زبان ها نام ما افتاده است

هر که دارد حرص کسب زور و زر جز طبع من                          همت عالی به باز بینوا افتاده است 

                                                                                                                      از کرمانشاهی

هر کسی در هنگام شکست ها نشکند پیروز است

وقتی خیال میکنی که دنیا به تو پشت کرده یه خرده فکر کن شاید این تو هستی که به دنیا پشت کرده باشه.

ارزانترین وزیباترین آرایش صورت...........لبخند است

ای کاش میشد فهمید که در دل آسمان چه می گذرد

کسی که به زور می کوشد تا دوست داشتنی باشد بیش از پیش بیزار کننده می شود

دولت نادانان عبرت عاقلان است

دانش کسی را حاصل نشود مگر آن که دکان خویش را ویران و دوستان رارها سازد و از وطن خویش دور شود و آموختن را نیز غنیمت شمرد.

بشکن دل بینوای ما را ای عشق                                 این ساز شکسته اش خو ش آهنگ تر است

امام علی (ع) میفرمایند ۴ خوی از نادانی است

۱-خشم گرفتن بر آن که خاطرت از آن خشنود نیست

۲-همنشینی با کسی که همتای او نیستی

۳-ابراز نیازمندی نزد کسی که ترا بی نیاز نمیسازد

۴ سخن بیهوده گفتن.

از خردمندان طلب کن دوستی                                         زانکه یاری را نشاید بی هنر

صحبت نیکان بود مانند مشک                                         کز نسیمش مغز جان یابد اثر

هر که از ناکس طمع دارد  وفا                                           از درخت خشک می جوید ثمر

زرنگی نارفیقانیست این چون باز شد دستت            رفیقان را زپا افکندن  و  گردن فرازی ها

تو چون کرکس به مشتی استخوان دلبستگی داری          بنازم همت والای باز و بی نیازیها

به میدانی که میبندد پای شهسواران را                   تو طفل هرزه پو باید کنی این ترک تازی ها

                            تو ظاهر ساز و من حق گو ندارد غیر از این حاصل

                            من  و از  کس  بریدن ها  تو   و  ناکس   نوازی ها    

ای دوستار دنیا ! دنیا از رو به رو تو را فریفته است و چون رو بگرداند تو را پشیمان سازد.

گفت: مي خوام برات يه يادگاري بنويسم گفتم: كجا؟ گفت : رو قلبت گفتم مگه ميتوني ؟ گفت : اره سخت نيست ‌‌ آسونه گفتم باشه بنويس تا هميشه يادگاري بمونه يه خنجر برداشت گفتم اين چيه ؟ گفت : هيسس ساكت شدم گفتم : بنويس چرا معطلي خنجرو برداشت و با تيزي خنجر نوشت دوستت دارم ديوونه اون رفته ؟ خيلي وقته؟ كجا ؟ نميدونم اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده

دل بيتاب من با ديدنت آرام مي گيرد اگر دوري زآغوشم نگاهم كام مي گيرد مرا گر مست مي خواهي نگاهت را مگير از من شب و شمع بود و من بودم و غم شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم

كـاش قلبم درد تنهايي نداشت سينه ام هرگز پريشاني نداشت كاش! برگهاي آخر تقويم عشق حرفي از يك روز باراني نداشت كاش! مي شد راه سخت عشق را بي خط پيمود و قرباني نداشت

اگر دنياي ما دنياي سنگ است سنگيني سنگ هم قشنگ است اگر دنياي ما دنياي درد است بدان عاشق شدن از بهر رنج است اگر عاشق شدن يا رب گناه است دل عاشق شكستن صد گناه است

اگر از شیری به سلامت رستی در شکار آن طمع مکنبه نزد آن کس که دشمن توست مرو و اگر رفتی سلام گوی

ز;ندگی آرام است، مثل آرامش یک خواب بلند. 
زندگی شیرین است، مثل شیرینی یک روز قشنگ. 
زندگی رویایی است، مثل رویای ِیکی کودک ناز. 
زندگی زیبایی است، مثل زیبایی یک غنچه ی باز. 
زندگی تک تک این ساعتهاست، زندگی چرخش این عقربه هاست، زندگی راز دل مادر من. زندگی پینه ی دست پدر است، زندگی مثل زمان در گذر است 

من آن گلبرگ مغرورم كه ميميرم ز بي آبي/ ولي با خفت و خواري پي شبنم نميگردم.

روزي دروغ به حقيقت گفت: مــــيل داري با هم به دريـــا برويم و شنـــا كنيم ، حقيقــت ساده لــوح پذيرفت و گول خورد. آن دو با هم به كنار ساحل رفتند ، وقتي به ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در آورد . دروغ حيلــــه گـــر لباسهاي او را پوشيد و رفت . از آن روز هميشه حقيقت عــــريان و زشت است ، اما دروغ در لبــــــاس حقيقت با ظاهري آراسته نمايان مي شود.